طلاق در دین یهود

در مذهب یهود همچون اسلام طلاق به دست مرد و به اختیار اوست و شاهد این مدعا فصل بیست و چهارم سفر دواریم (تثنیه) است که می‌گوید: «هرگاه مردی زنی را به همسری بگیرد و اگر او مطلوب نظرش نیفتد یا چون مورد کج روی در او بیابد بنویسد برای او نامه انفصال جدایی به دستش اختیارش بدهد و از خانه خود او را فرستاده و رهایش کند»

با استناد به کلمات آیه فوق و آیات بعدی تورات و نیز با توجه به سوابق٬ امر و رویه عملی که از زمان حضرت موسی علیه السلام سینه به سینه روایت شده است و نیز با توجه به نظر مفسران تورات علمای یهود در دوره‌های مختلف تا امروز ضوابط و شرایط مشخصی از ازدواج و طلاق را تدوین کرده‌اند

در ذیل نکات فقهی از آیه مارالذکر با توجه به منابع دین یهود اشاره می‌شود:

۱. عبارت «چون در او مورد کجروی» در آیه فوق گروهی از علمای دین یهود را بر آن داشته که بگویند انسان نباید همسرش را طلاق بدهد به جز در مورد کجروی یا همان انحراف که در او بیابد و پیروان حوزه علمیه (شمای) بر این عقیده‌اند.

۲. چون در آیه مارالذکر کلمه دوار یعنی مورد مطلب موضوع به کار رفته است و چون در سفر خروج جایی که به لزوم «شهادت شاهد برای اثبات موضوع» صحبت می‌شود، از همین واژه دوار استفاده شده است می‌توان نتیجه گرفت که در امر طلاق نیز وجود دو شاهد الزامی است.

۳. واژه «بنویسد» در آیه مدلل می‌سازد که سند طلاق شرعی باید نوشته شود نه اینکه حک گردد یا به خط نامرئی باشد.

۴. واژه «بنویسد برای او» یعنی بنویسد برای او فقط ه برای او و دیگری در نتیجه نمی‌توان در یک طلاقنامه شرعی دو زن را مطلقه نمود برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به تلمود در قسمت اول رساله گیطین مراجعه کنید.

۵. واژه «به دستش» یا «به اختیارش بدهد» در آیه مرد را ملزم به دادن طلاقنامه رسمی به دست یا به اختیار همسرش نموده است.

پس هر گاه کسی به زنش بگوید طلاقنامه شرعی را از روی زمین بردار٬ حرفش بی‌اثر است.

۶. عبارت «از خانه خود او را فرستد» شامل فعل «شالوخ» می‌باشد و در زبان عبری فعل «شالوخ»، در بابی که در آیه به کار رفته، به مفهوم انتخاب فرستاده یعنی شامل وکیل نیز هست و مفسرین با توجه به این قسمت از آیه و فعل به کار رفته در آن نتیجه می‌گیرند که مرد می‌تواند با موازین شرعی برای خود وکیلی در طلاق زن تعیین نماید.

برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به کتاب تلمود رساله قیدوشین مراجعه فرمایید.